26-3-2018


Ik ben toch niet van HR?

Dit is de mantra van menig manager. Er moet veel gebeuren, en dan valt er nog wel eens wat van de tafel. Zoals het praten en bezig zijn met de ontwikkeling van je mensen. Want ja, zeg nou zelf: er moet ook nog gewerkt worden, de druk is enorm hoog, doelstellingen zijn in gevaar, de performance is onder de maat. Dan ga je automatisch prioriteiten stellen. Toch? En helaas, dan moeten de mensen maar even wachten. Of anders maar naar HR gaan. 

 

Was ik anders?

In heel veel organisaties, ongeacht hun natuur, hoor je managers dit zeggen. Ik schaam me bijna om het toe te geven, maar in de tijd dat ik het edele vak van manager uitoefende, heb ook ik me hier echt wel eens schuldig aan gemaakt. Die eeuwige spagaat en vicieuze cirkel. Als ik toen eens wist wat ik nu allemaal weet…. 
En nu ik al lang een heel ander vak heb, zie ik nog duidelijker de worstelingen. 

 

Wat is het probleem?

Veel, heel veel managers en leidinggevenden zijn dat ongemerkt en bijna vanzelf geworden. Ze hebben nauwelijks iets aan serieuze scholing op dat terrein gehad, nog los van de vraag of ze er de talenten voor hebben. En dus weten ze niet hoe ze met hun mensen moeten omgaan en leiding moeten geven. Ze beschouwen dat niet als hun vak, hun primaire taak, maar eerder een noodzakelijk bijverschijnsel. In feite zijn ze nog steeds de specialist/professional van toen. 

 

Moet HR het dan maar oplossen?

Nou nee, dat lijkt ons niet. HR kan uitstekend helpen. Maar dan moet jij als manager wel aangeven wat er nodig is. Dat betekent tijd besteden aan je mensen, het gesprek aangaan. Tijdens de jaarlijkse beoordeling, maar liever veel vaker. En anders dan tot nu toe. Dat lijkt eenvoudig, en is het deels ook. Maar tegelijkertijd is het goed omgaan met je mensen misschien wel het moeilijkste wat er is. En dat kun je leren. Doe dat vooral als je het beste uit je team wilt halen. 

 

En nee, je bent dan niet van HR, maar wel van je mensen.